يا أمة ضحكت من نفاقها الأمم Mai28

يا أمة ضحكت من نفاقها الأمم...

يا أمة ضحكت من نفاقها الأمم Posté par Khadija Ouchen le 28 mai 2013 dans Eh ! | 13 commentaires كثر الحديث عن ملابس « فنانة » غنت في مهرجان موازين ، و كل من كان لديه غصة و كل من كان قلبو عامر صب جام غضبه علي هذه الفنانة التي لبت دعوة منظمي المهرجان و لم تطلب هي الحضور والغناء ببلدنا هادي أول حاجة.1 ثاني حاجة : كان على المنظمين أن يتحدثوا مع المغنية، و قبل الاتفاق على الأجر و غيره من شروط و بنود العقد، ليخبروها بأننا بلد مسلم له عادات و تقاليد يجب مراعاتها و احترامها.1 ثالث حاجة، و هي بالنسبة لي الأهم، هو المستوى المنحط الذي أظهره مثقفونا الذين تناولوا هذا الموضوع حيث نعتوها بأحقر الصفات و وصفوها بأبشع الأوصاف و تحدثوا عن جزء و منطقة معينة في جسمها، و نسوا أو تناسووا أن تلك الفنانة تصرفت علي طبيعتها و حسب نشأتها. فبالنسبة لها داكشي اللي كانت لابسة عادي و لم تفكر قط في أنها ارتدته أمام أناس « غير عاديين » وهنا مربط الفرس. فبدل أن تسبوا هذه الفنانة، أنظروا الى لغتكم التي استعملتوها و الألفاظ التي تباريتم في توظيفها و اجتهدتم في التنقيب عنها، سواء بالعربية الفصحى أو الدارجة، في المعاجم و القواميس، و كم من الصفحات فردتم لهذا الخبر و كم من الصور نشرتم من مختلف الزوايا بحثا عن التميز و الإثارة.1 هل هذا الحدث استحق منا كل هذا ؟ و لماذا لم يتمكن أحد من قول الحقيقة : و هي هاديك البنت ما عليها والو، راه المنظمين اللي غلطوا، كانوا يتافقو معاها في الأول، و الى جاتهم بهاديك اللبسة و ما عرفوا ما يديرو، غدي يحبسوا البث المباشر للسهرة بالعربية تاعرابت، و الجمهور اللي حضر بغا يكمل السهرة يكملها ، مابغاش يمشي لسهرة أخرى راه شرين كانت في نفس اليوم و كانت « لابسة حوايجها »!1...

من نجران إلى تطوان...

مر علي بالأمس يوم لعله أطول أيام حياتي.1 غادرت الفندق في الثانية بعد منتصف الليل بالتوقيت المغربي (الرابعة فجرا بتوقيت السعودية)، لحسن الحظ أن طائرة الصباح تمكنت من مغادرة أجواء نجران أخيرا بعدما صفا الجو وانقشعت سحائب الغبار. ترانزيت طويل في مطار جدة ورحلة أطول إلى الدار البيضاء التي وصلت مطارها على الساعة الخامسة مساء. ولأنني كنت مرتبطا بالتزام مع مهرجان العود بتطوان، فقد استلمت سيارتي من المطار ويممت شمالا: الرباط، طنجة، مارتيل ثم منتجع كابيلا حيث نقيم هنا بين المضيق وسبتة . وصلت بعد منتصف الليل بساعة. تقريبا 24 ساعة قضيتها في هذه الرحلة الماراتونية من نجران إلى تطوان.1 حينما استيقظت هذا الصباح بقيت مأخوذا لبضع دقائق أحاول أن أتذكر أين أنا. ياه في كابيلا! في إقامة على شاطئ البحر الأبيض المتوسط. فتحت الشرفة فرمقت مارسيل خليفة ونصير شمة قرب المسبح. استعدت الذاكرة كاملة.أنا الآن في مهرجان العود بتطوان. حديقة الفندق بديعة (خضرة ضارية افتقدتها في نجران) وفتاتان جميلتان تستعدان للسباحة (أيضا غياب ذلك الحضور السلس و التلقائي والطبيعي للمرأة في المجال العام أول ما يصدم المرء في السعودية).1 فكرت بمحبة وتعاطف في نجران : بلاد يصر مبدعوها على الحياة ويناضلون من أجل ذلك. تذكرت المخرجة الرائعة ريم البيات. كادت هيئة الأمر بالمعروف التي داهمت مهرجان قس بن ساعدة ليلة الاختتام بالكثير من الغلظة، كادت تلغي عرض فيلميها القصيرين. صالح زمانان الكاتب المسرحي النجراني وأحد مهندسي المهرجان دخل في نضال مستميت لكي لا يُلغى العرض. وفعلا سمحت الهيئة أخيرا بأن يعرض الفيلمان بشرط أن تخاطب المخرجة جمهورها من وراء ستار. وكذلك كان. وصلنا صوت ريم مرتبكا وواثقا في نفس الوقت تحكي عن تجربتها وتقدمها للجمهور بتكثيف جميل. أحمد الملا السيناريست والشاعر الجميل وزوج ريم لم تمكن من إتمام ورقته حول الفيلمين. غص الكلام في حلقه وكاد يجهش. لكأنه لم يطق أن تهاجم الهيئة وبعض المتعاطفين معها من الغوغاء حفلا كانوا يراهنون عليه كثيرا...

Réveillez-vous les femmes : « la police » des mœurs est de retour ! Mai22

Réveillez-vous les femmes : « la police » des mœurs est de retour !...

Réveillez-vous les femmes : « la police » des mœurs est de retour ! Posté par Majda Saber le 22 mai 2013 dans Focus | 133 commentaires Réveillez-vous les femmes, « la police » des mœurs est de retour ! Oui ! Détrompez-vous ! On n’est pas en Iran, on est au Maroc, je suis marocaine. Au pays, où je n’attends l’autorisation de personne pour conduire un vélo ou une voiture. Et pourtant, je me rends compte que là, on m’interdit plus. On m’interdit de prendre les rênes de ma vie, de vivre en citoyenne jouissant de tous ses droits d’Etre humain, sans être renvoyée à la case de Pute. Je n’ai rien contre les putes. Mes respects à Vous Mesdames ! Voilà, c’est la troisième fois qu’on m’interdit de rentrer chez-moi. Oui vous avez bien entendu : « chez-moi ! Là où j’habite ». Une bande de mecs, nommés membres du syndic ont donné l’ordre de m’interdire l’accès chez moi à chaque fois que je serai accompagnée d’hommes. Là où il y a hommes, il y a baise, et mes chers membres du syndic de la résidence se sont attribués le droit de juger mes mœurs, mes relations et de tout mettre dans la case « Cul/baise ». Je demande une réunion qui dure presque deux heures, où je débats avec trois hommes qui m’expliquent que l’interdiction est pour me protéger et que mon statut de célibataire me mets au pied du mur. « Madame ! Vous êtes déclarée célibataire alors vous n’avez pas le droit à des visites d’hommes étrangers ! Bien entendu à part votre frère, père et les femmes ! ». Je tente de garder mon sang froid avant de cracher mon feu. J’explique que je suis majeure et vaccinée...

La meilleure chose qui me soit arrivée...

La meilleure chose qui me soit arrivée Posté par Jihane Raqiq le 21 mai 2013 dans Chronikate | 9 commentaires Le cœur battant et les doigts fébriles tu décachètes l’enveloppe et parcours le document à la recherche du résultat…Positif ! Ton cœur fait un bond, tu arrêtes de respirer, tes yeux se transforment en fontaine. Tu remercies la dame qui n’a pas arrêté de te scruter pour deviner si pour toi c’est une bonne ou une mauvaise nouvelle et quitte la laboratoire. Tes jambes ne te portent plus, tu cours te réfugier dans ta voiture. Tu prends ton téléphone et compose machinalement le numéro de ton chéri. Toi qui avais depuis ta tendre enfance échafaudé des milliers de scénarii pour annoncer la nouvelle à ton homme de la manière la plus originale et la plus romantique qui puisse exister, lui annonce de tout go que vous attendez un enfant et lui demandes dans la foulée si sa réunion s’est bien passée. Tu repars au bureau et finis ta journée de travail, un SMS du futur papa te replonge dans la réalité, il te dit tout son amour et son bonheur. Tu te sens comme un alien. L’idée qu’une chose est en train de grandir en toi te donne la chair de poule. Tu repenses au sketch de Roumanoff et glousse en imaginant ton fœtus – à ce stade tu n’arrives toujours pas à l’appeler bébé- en train d’aspirer ta cellulite de l’intérieur et prie pour que ce soit vrai. Tes réveils sont de plus en plus violents, tu te réveilles en vomissant ce que tu n’as même pas encore envisagé de manger. Désormais, la nausée te suit comme ton ombre, les relents du camion poubelle te sont plus supportables que l’odeur du café et...

L’Arabie Saoudite reconnaît la violence faite aux femmes...

L’Arabie Saoudite reconnaît la violence faite aux femmes Posté par Amanda Kabuiku le 16 mai 2013 dans De par le monde | 11 commentaires « Certaines choses ne peuvent être couvertes – Combattons ensemble les violences faites aux femmes » 2013. Oui, nous sommes en 2013 et c’est cette année que l’Arabie Saoudite a dévoilé sa première campagne contre les violences domestiques. Un pays qui assume pleinement ses inégalités entre les hommes et les femmes. Correction. Un pays qui assume parfaitement que la femme n’est pas grand chose ! Je suis heureuse de l’avancement mais je trouve que c’est trop tardif. Le scandale récent, on fait réagir une certaine frange de la société et combattre les violences faites aux femmes est devenu primordial. Cette histoire malheureuse a fait les gros titres. Lama est le symbole de la cause féminine saoudienne. Cette fillette de 5 ans a été violée par son père et hospitalisée en décembre 2011, avec le crâne fracassé, des côtes cassées, des traces de brûlures et un ongle arraché, avant de clamser comme une pauvre bête ! Alors que l’affaire aurait pu passer inaperçue, l’opinion publique s’est enfin levée et le père a écopé d’une malheureuse peine de 4 mois de prison ferme et d’une petite compensation financière de rien du tout à verser à la mère. 40 000 euros pour remplacer une petite fille ! Le prédicateur Fayhane Al-Ghamedi et sa victime Lama Fayhane Al-Ghamedi C’est toujours le même combat. Un combat qui ne cessera pas d’être combattu. Une frange de la population saoudienne a enfin compris que la femme est aussi un être à part entière. Le processus est long, mais il vaut la peine d’être poursuivi. Ce manque de confiance envers la femme révèle que l’homme saoudien n’a pas...

يوم عادي من زمان الحڭرة...

  ما عرفتش علاش بغيت نكتب بالدارجة. يمكن على حقاش بغيت يفهمني كل مغربي غادي يقراني، و يمكن حيت الهدرة كتخرج احسن بلغة القلب… و لا حيت ما كاين حتى لغة كتعرف تترجم بدقة كلمة « حڭرة ».1 مغامراتي ف الطاكسي الأحمر ما كتقاداش. كل نهار و رزقو. مرة مناڭرة مع شيفور عنصري و لا ضاسر، مرة مقشبة مع ناس ما كنعرفهمش، جمعاتنا ركبة ف اتجاه واحد. بزاف ديال المرات، ملي كيكون الحال سخون بحال هاد الإيام و الراس عامر، كنسد وذني و كنسهى ف السما… باش ما نشوفش بنادم.1 اليوم وانا راكبة ف الطكسي ف الروداني، الحرارة، الصداع، الزحام، موسيقى كتفرع الراس، شيفور مقابل الي دازت كثر من الضو الاحمر و الخط المتصول، ما كان عندي ما ندير. حتى السما غطاها واهد الكاميو مشارجي كيكحب غمام كحل كيطيح الضيم.1 كنت كنفكر في المستقبل البعيد، ملي شفت واحد المنظر ف شكل. هوندا مشارجية بزاف و راكب فيها اللور راجل ما لاقي فين يڭلس، لدرجة أنو حل باب الثلاجة الي مشارجي و دخل يڭلس فيها. يلله بديت كنفكر بللي السيد ڭالس ف ثلاجه و ميت بالصهد، حيت الشمش ضاربة فيه، وانا نشوف الطوموبيل لي وراه. كاط كاط بيضا، فيها جوج رجال ما بين 30 و 35 عام، مفرشخين بالضحك على نفس الراجل. اللي سايق كيكلاكصوني عليه و الاخركيصور فيه بآيباد. فكرت بللي الموقف ما كيضحكش لهاد الدرجة و ملي شافهم السيد و بانت عليه مضايق بالفعل ما بقيتش حملت الموقف بصفة نهائية. علاش هاد الضحك كامل؟ علاش كيتهكمو عليه لمجرد أنو ما لقاش فين يڭلس و دخل للثلاجة؟ ڭلت مع راسي : ياه على براهش! بقات ف الشلاغم و الطوموبيل.1 لكن القضية ما وقفتش هنا، حيت مول الآيباد خرج راسو من الطوموبيل و ڭال للسيد : واش مزيانة عندكم لا كليم؟ داكشي بارد مزيان؟ عنداك يتهرس ليك ملي تنوض! وا هدر هدر آ صاحبي! إلى...

Le vrai nom des petites bonnes...

  Quel est le vrai nom de celles qu’on appelle petites bonnes ? De ces fillettes. Elles peuvent avoir huit ans, et se voir confiées à de bonnes familles, ces employeurs qui promettent qu’ils s’en occuperont bien, de ces petits corps féminins. Corvéables, sans merci… Des fillettes, qui n’iront jamais l’école, n’apprendront pas à lire, à écrire leur nom sur une ardoise. A dessiner un soleil. Ne sauront jamais ce qu’est une récréation… Des fillettes de huit, neuf, dix ans, levées à six heures, debout avant les enfants de la maison. Car il faut, à ses enfants-là, qui possèdent une enfance, préparer le petit déjeuner. Après, on passera la serpillère, on fera les lits et la poussière… Alors, quel est le nom de ces petites bonnes, vendues par la campagne à la ville, que leurs parents croient tirer de la pauvreté en les confiant à la misère, celle de misérables intermédiaires, praticiens horribles d’un deux métiers les plus vieux du monde… Celui d’un autre, d’un second commerce des corps. Celui qui consiste à vendre de la peine et de la sueur de gosse, à être un commerçant, encore trop impuni, de l’inhumanité, être le maillon encore trop fort, de la chaine du travail des enfants dont on fait des domestiques… Et pas seulement… Que dire d’enfants autorisés à ne manger que deux fois par jour. A sept heures. A minuit. Mais à la seule condition que le travail soit fini. Que dire d’enfants qui acceptent les coups en silence, n’en disent rien parce qu’il faut se taire, si l’on veut aider les parents, trop pauvres, et n’ayant pas les moyens, ni le cœur à se voir encore asséner une énième vérité sur l’état de leur pauvreté… Que penser, enfin, de ces petites, qui disent...

عَمَلِيَّةٌ انْتِحَارِيَّة Mai01

عَمَلِيَّةٌ انْتِحَارِيَّة...

عَمَلِيَّةٌ انْتِحَارِيَّة Posté par Nouha Abardazzou le 1 mai 2013 dans plume’art | 2 commentaires الحَياةُ حِكاياتٌ هَزلِيَّة نُصُوصُها قِيَمٌ مَنْسِية أبْطالُها كَراكيزٌ بِدون مِصْداقية و عَنْكِ يا بِلادي تُحْكَى قِصَصٌ خُرافِية يُحْكى عَن رُجولَةٍ مُنْتَهِية ٱلصَّلاحية عَن أنُوثَةٍ، ما بَيْن انْحِلالٍ و اضْطِهَادٍ، فَانِيَة عَن أبٍ فَرَضَ الخِمارَ، و لا أسْبابَ مَنْطِقِية عَن أمٍّ قَمَعَتِ السُؤالَ لِدَواعِي اجْتِمَاعِية وَ اسْتِشْهاداً بِتَقاليدٍ باَلِيَة الحِوَارُ مَا يَزَالُ، فيك يا بِلادي، فَضيحَة أخْلاقِيَّة يُحْكَى أيْضاً عَنْ شُيُوخٍ جَعَلُوا مِنَ العِلْم بِدْعَة، مَعْصِيَّة وَ أحَلُّوا زَواج المُتْعَةِ بِدَلَالات شَرْعِيَّة وَ بَعْد يُحْكى عَن شَعْبٍ ذو انتقاداتٍ اسْتِعْباطِيَة ذو مُداخَلاتٍ سْكِزوفرينِيَّة وَ ذو مَواقِف سَلْبية فَفِيك العَدالَة مِنَ الحُقُوق الافْتِرَاضيَّة أمَّا الحَقُّ فَهُوَ مِن القَوانِين النّظَرِيَّة وَ التَّغْييرُ عَمَلِيَّةٌ انْتِحَارِيَّة غَدى الجَهْلُ فيها أسْلِحَة نَوَوِيَّة وَ الظُّلْمُ زَادَها قَنابِل ذُرِّيَّة نَعَم يا بِلادِي، فَعَنْكِ يا أيَّتُها الغَالِية نَثَروا كِتابات ظَنَنْنَاها،إلى حِيننا،...